Talent

Talent is een veel besproken woord in de sport. Je hebt talent zegt men dan. Wat maakt talent bijzonder? Talent is iets wat in je genen zit. Je werkt er niet voor, je krijgt het zomaar. Toch voel je je gevleid als iemand zegt dat je talent voor iets hebt. Je kunt iets blijkbaar 'zomaar' goed. Men zegt wel eens dat je het 'goed doet' als je je talenten benut. Is het niet zonde dat je je talenten onbenut laat? Of wat als je talent voor iets hebt, maar er nooit achter komt voor wat? Iedereen heeft blijkbaar talent voor iets en bij een aantal komt dit zo tot uiting omdat diegene toevallig die activiteit uitvoert waar hij of zij talent voor heeft! Is dat dan topsport? Er is een eeuwenlange discussie gaande tussen wat beter is: hard werken of talent. De combinatie is natuurlijk perfect. Maar men zegt wel eens de doorzetter overwint. Als je iets wilt dan kun je het. De innerlijke drive om iets te willen, het mentale gedeelte is het belangrijkste. Wie kan het best de knop omzetten en doorzetten totdat het doel behaald is? Je moet overtuigd zijn van je eigen kunnen en je hieraan vast houden, wat er ook gebeurd. Als je dat 'talent' hebt, kom je het verst is mijn mening. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik mijn talentmet 'mijn'sport niet optimaal benut hebt. Het is altijd blijven kriebelen en ik heb nooit geaccepteerd dat ik door een blessure moest afhaken in de wedstrijdsport. Vandaar dat ik een nieuw doel gecreëerd heb, en het de hele wereld nu kenbaar maak. Ik ga me weer bemoeien met de wedstrijd sport. Na 9 jaar ga ik weer de wedstrijdspanning voelen en het uiterste uit mezelf proberen te halen. Waarin mijn doel en het talent voor de sport hopelijk wordt ondersteund door het talent om in mijzelf te geloven. Het vertrouwen weer krijgen in eigen kunnen. En hier moet ik hard aan werken, want dat talent bezit ik nog niet 100%. Maar wie weet kan ik met hard werken mijn talenten weer naar voren laten komen.

De kater komt de dag later

Ik open mijn ogen en zie tussen de donkere gordijnen een straaltje licht. Maar niet veel, de zon schijnt niet vandaag. Het is de langste dag vandaag in Nederland, het officiële begin van de zomer. Aan het weer kun je het niet zien, vandaar dat ik me nog even omdraai en mijn ogen sluit. Een kleine 2 uur later zal ik mezelf dan toch uit bed moeten schoppen. Het is weekend! Ik heb geen vaste afspraken gemaakt. Express niet, om even de rust te kunnen vinden. Maar wel wat losse ideëen geopperd voor het geval ik nog zin krijg in sociale contacten. Gisteravond heb ik me naar een verjaardagsfeestje gesleept. Mijn energie bijelkaar geraapt om mijn goedlachse gezicht op te zetten en gezellig te doen. Met wat wijn, wat ik eigenlijk niet mag nemen i.v.m. medicatie probeer ik toch de stemming erin te krijgen. Dat lukte me nog aardig goed, niemand heeft wat door, en ik ben de vrolijke meid! De kater komt de dag later? Een paar weken geleden was dat wel zo. Een feestje van een vriendin en een paar glaasjes te veel is geen goed idee. Ik lachte, was blij en maakte plezier. De volgende dag zat ik 's morgens op het terras in tranen. Het is zo wisselend, de ene dag voel ik me goed, ben ik blij, heb ik doelen en de andere dag ben ik niet uit bed te slepen en kruip ik het liefst de hele dag onder een dikke deken. Pieken en dalen, op en neer. Ik zit in een achtbaan en heb geen controle over mijn gevoelens en emoties. Ik laat me leiden door mijn gevoel en ben er niet de baas over. Mijn verstand weet dat het er bij hoort en dat er betere tijden komen, maar af en toe word ik er een beetje radeloos van en heb ik het idee dat ik er wel iets tegen kan doen. Mijn verstand en mijn gevoel zijn constant in gevecht met elkaar en mijn gevoel wint het vaak van mijn verstand. De hele dag zit ik lui op de bank. Het zonnetje schijnt nu buiten, ik pak mijn hardloop schoenen, mijn nieuwe Garmin en ga lopen. Kijken of ik weer in de flow kan komen. Want mijn nieuwe doel staat: de halve marathon lopen. Ik heb nog 15 weken!

D- Day

De aanval is ingezet: een nieuwe lancering: een blog, dat zal je wel denken. Nee, D-Day staat voor mij voor iets anders. Namelijk donderdag = dipdag. Beetje voorbarig om hier meteen al vanuit te gaan zal je wel denken. Donderdag heb ik juist een vrije middag. Dat zou toch juist heerlijk zijn na een drukke werkweek? Lekker lummelen, beetje koffie drinken, sporten en er van genieten. Als leek, en als blij persoontje waarin ik lekker in mijn vel zou zitten zou ik dit ook denken en zeggen. Sterker nog, als je mij een jaar geleden had gevraagd wat ik op mijn vrije middag zou doen in een drukke werkweek zou ik sowieso hebben gezegd: er van genieten! Ik sta bekend als een vrolijk, opgewekt en positief persoon. Juist ik, was diegene die anderen er op wees dat ze moesten gaan genieten 'want het was zo weer voorbij'. Mijn vriendinnen zeiden wel eens gekscherend 'ja we zullen genieten hoor!' Want mijn motto is 'Pluk de dag!' en ik wilde dit graag overdragen op mijn medemens. Snapte niet waarom sommige mensen zo 'vlak' of 'down' waren. Of zelfs een einde aan hun leven maakten. Het leven is toch zo mooi? De zon die schijnt, de liefde van de mens, alle leuke dingen die we tegenwoordig kunnen doen, het leven is toch 1 groot feest?!

Ik voel me niet mijzelf. Ik kijk constant uitgezoomd naar mezelf met een grijze bril. Ben ik diegene die de wekker 'snoozde' vanmorgen? Sinds wanneer vergeet ik regelmatig 'belangrijke dingen'? En kan dat me eigenlijk ook niets schelen? Sinds wanneer slaap ik net als een kleuter, 's middags? Niet alleen het slapen doe ik als een kleuter, tegenwoordig huil ik als een baby. Ik gaap de hele ochtend, voel me duf en kan me moeilijk concentreren. Het tv staat al tijden uit. Als je me na een uur tv kijken vraagt wat er is besproken moet ik je het antwoord schuldig blijven. Ik voel me eenzaam, eenzaam in mijn hoofd. Ik leef niet, ik overleef..